In 2003 kreeg ik Shania: mijn eerste eigen paard, een tweejarige Quarter Arabier-merrie. Het paard dat ik helemaal zelf, vanuit de principes van Natural Horsemanship, zou gaan opleiden. Een pennydroom die uitkwam. Maar na het inrijden bleek Shania een extreem gevoelige en kritische merrie te zijn, waardoor ik telkens opnieuw tegen verrassende uitdagingen aanliep, zoals staken dat zich vertaalde in steigeren en bokken. Het gedoe wat tussen ons ontstond, dat vrat aan mijn zelfvertrouwen: hoe onzekerder ik werd, hoe minder leiding ik gaf en hoe minder Shania mij begreep. Dat leidde tot steeds gevaarlijker gedrag van Shania en uiteindelijk bij mij tot echte angst. Hoewel paarden mijn passie was, werd ik er diep ongelukkig van. Mijn dieptepunt was dat ik ieder paard kon rijden zélfs de moeilijkste, behalve mijn eigen paard. Toen mijn toenmalige vriend zei dat ik haar naar een Natural Horsemanshipman in Zeeland moest brengen “die haar wel goed zou krijgen”, voelde ik dat dit niet klopte. Niet omdat Shania het probleem was, maar omdat ík het was.

Ik moest naar mezelf leren kijken: ‘Wanneer gaf ik leiding en wanneer liet ik het liggen? Wat voelde ik? Wat liet ik zien? Wanneer werd ik onzeker of zelfs bang?’ Ik ontdekte wat congruentie betekende, een woord dat ik destijds niet eens kende, want talig ben ik niet. Maar ik leerde dat wanneer mijn gedachten, gevoel en gedrag zoveel mogelijk op één lijn lagen, ik met Shania al ontzettend veel kon. Ook leerde ik mijn horsemanship-skills, die ik in Amerika had opgedaan, op de juiste momenten en op een passende manier in te zetten. Langzaam werd ik beter in het oplossen van de problemen tussen mens en paard. Shania en ik bloeiden op en dromen als het maken van ontspannen bosritten werden een feit.

Mijn onderscheidende blik en overtuiging is dit:

Als je paard en jij elkaar niet begrijpen en je zelfs bang voor hem of haar geworden bent, kun je dat alleen oplossen door je angst onder ogen te zien en niet meer te verdringen of verstoppen. Paarden voelen je angst en zien het gewoon als informatie; ze zijn zelf ook weleens bang. Maar als je gaat doen alsof het er niet is, raken ze in de war en daar begint elke verstoorde relatie tussen paard en mens. De sleutel ligt dus niet bij je paard (want dat reageert precies goed en compleet logisch), maar bij jou en de manier waarop jij met je gevoelens omgaat als je bij je paard bent. Dit maakt dus dat het ok is om onzeker of bang te zijn. Het kost moed om je eigen gevoelens onder ogen te zien en toe te laten bij je paard, en het vergt begeleiding van jou en je paard om ermee te dealen. Maar wat het oplevert is enorm kostbaar: nieuw vertrouwen en onwijs veel plezier tussen met je paard!

Wat je verder nog van mij moet weten is, dat ik:

• Als zus(je) van twee broers mijn mannetje weet te staan. Zij begrepen mijn passie voor paarden niet altijd en vonden vooral dat mijn kleding vreselijk stonk, daarom deed ik die altijd maar uit in de garage. Van nature heb ik wat meer mannelijke energie, maar inmiddels heb ik ook mijn vrouwelijke energie volledig omarmd.

• What you see is what you get, behalve mijn grijze haren. Om de vier weken zit ik bij de kapper om mijn haar te laten verven. Dat doe ik al sinds mijn late twintiger jaren. Misschien door alle stress die Shania mij destijds gaf… of toch gewoon genetisch. Hoe dan ook: ik ben blij dat ik met mijn jonge gedachten nog niet als een grijze muts door het leven hoef.

• Ik hou niet van koken, maar ik kan wél heel goed af- en opruimen. Soms zelfs iets te goed, tot grote frustratie van mijn partner, want ik ruim regelmatig dingen op die daarna nergens meer te vinden zijn.

• Hoe enthousiaster ik word, hoe sneller én luider ik praat. Dit heb ik mede te danken aan jarenlang buiten lesgeven. Misschien wordt het tijd voor een headset, al ben ik bang dat ik daarmee trommelvliezen laat knappen.

• Tot slot word ik intens gelukkig tot tranen aan toe van de ongebonden verbinding die ik van Shania mocht leren. Een verbinding die ik inmiddels ook met paarden van anderen kan aangaan, en die me iedere keer weer diep raakt.

Sytske Weistra

Ps. Hieronder stel ik mijn paarden, op chronologische volgorde dat ze bij mij zijn gekomen, nog even voor.